ارتباط افزایش مدت زمان خواب و کمبود خواب مزمن با افزایش خطر ابتلا به دیابت در زنان میانسال ومسن
با توجه به نتایج تحقیقاتی که در مجله ی Diabetologiaمنتشر شده است، زنان میانسال و مسنی که با کمبود خواب مزمن (6 ساعت یا کمتر) مواجه هستند در معرض خطر ابتلا به دیابت می باشند و خبر بدتر اینکه، زنانی که در طول چند سال به میانگین زمان خوابشان 2 ساعت یا بیشتر می افزایند نیز در معرض خطر ابتلا به دیابت نوع 2 قرار می گیرند.
افزودن 2 ساعت یا بیشتر به میانگین زمان خواب با افزایش 15 درصدی خطر ابتلا به دیابت نوع 2 حتی پس از درنظر گرفتن عواملی مانند تغذیه، فعالیت فیزیکی، خروپف، آپنه ی خواب، افسردگی و شاخص توده ی بدنی در ارتباط است.
تحقیقات قبلی نشان داده است که خوابیدن بیش از حد یا کمبود خواب هر دو با افزایش خطر ابتلا به دیابت در ارتباط می باشد، خطر ابتلا به دیابت برای افرادیکه بین 7 تا 8 ساعت در روز می خوابند، کمترین میزان است. اما تاکنون تحقیقاتی برای بررسی اثرات دراز مدت تغییرات مدت زمان خواب و تغییرات مرتبط با تغذیه، فعالیت بدنی، وزن و عواقب آن بر دیابت انجام نشده است.
دراین مطالعه ی جدید 59031 زن غیردیابتی با محدوده ی سنی 55 تا 83 سال در مطالعه ی سلامت پرستاران (مطالعه ی اپیدمیولوژیک بلند مدتی که در آمریکا بروی پرستاران فعلی و سابق از سال 2000 درحال انجام است) شرکت کردند. تغییرات درمدت زمان خواب این افراد ازسال 1980 تا 2000 بر اساس گزارش این افراد ثبت گردید.
رژیم غذایی، فعالیت فیزیکی و سایر متغیرها هر 2 تا 4 سال به روز شدند. این افراد از طریق پاسخ به پرسشنامه هایی ابتلا به دیابت خود را گزارش کردند. سپس دانشمندان با استفاده از شبیه سازی کامیپوتری به بررسی تغییرات خطر نسبی دیابت با افزایش یا کاهش مدت زمان خواب پرداختند.
آنها دریافتند که کمبود خواب مزمن (6 ساعت یا کمتر در روز) وهمچنین افزایش زمان خواب (2 ساعت یا بیشتر) با افزایش خطر متوسط ابتلا به دیابت نوع 2 ارتباط دارد. با این حال پس از تعدیل شاخص توده ی بدنی ارتباط کمبود مزمن خواب و ابتلا به دیابت از نظر آماری بی معنا گردید، درحالیکه ارتباط افزایش مدت زمان خواب با دیابت همچنان ادامه داشت. قابل ذکر است که زنانی که مدت زمان خواب خود را افزایش داده اند، در شروع افراد کم خوابی بوده اند. این موضوع نشان می دهد که تأثیر نامطلوب کم خوابی در اواسط زندگی نمی تواند با افزایش مدت زمان خواب در مراحل بعدی جبران شود.
نویسندگان برخی از علل بالقوه ی این ارتباط را درمقاله توضیح داده اند که از جمله می توان به افزایش مدت زمان خواب در نتیجه ی وجود وضعیت التهابی اشاره کرد. برای مثال سیتوکین های پیش التهابی در خون افراد چاق می تواند سبب القاء بی خوابی شود. آزمایشات اخیر نشان می دهد افزایش مدت زمان ماندن در تختخواب سبب افزایش التهاب و بدتر شدن خلق و خوی افراد سالم داوطلب می گردد.
نویسندگان نتیجه گیری نمودند که کمبود خواب مزمن(دراز مدت) و افزایش زمان خواب با افزایش خطر ابتلا به دیابت در ارتباط است، کاهش مدت زمان خواب ارتباط معکوس و متوسطی با کیفیت رژیم غذایی و فعالیت بدنی دارد در حالیکه افزایش مدت زمان خواب دارای ارتباط معکوس و متوسطی با اضافه وزن است . در ادامه ی تحقیقات، دانشمندان به بررسی تغییرات در مدت زمان خواب و تأثیر آن بر تعادل انرژی خواهند پرداخت.